Van Yellowstone naar Burns

 

Vandaag verlieten we Yellowstone NP om westwaards richting kust te rijden. Het werd een echte reisdag we hebben ruim 500 mile gereden, via de snelweg 20 zuid om bij Idaho falls de interstate 15 west te nemen, daarna de interstate 86 welke later overging in de 84 die we uitreden tot Ontario (net over de grens in Oregon), vandaar de snelweg 20 naar Burns, een stuk verder dan we van plan waren maar daarover later meer.


Het waaide bijna de hele dag hard en dat reed niet altijd echt prettig, we hoorden de wind bij tijden langs de zijkant loeien. We reden echt door het platteland van Ideho, veel grasland en akkers met de voor ons al bekende soort fietswielen met buizen er tussen om het land te besproeien, ze zijn vaak 50 tot wel 100 mtr lang. Hoewel het saai lijkt vond ik het leuk om ook dit stuk USA te zien, als het zo langs je raam voorbij komt krijg je toch een indruk van het platteland van USA al is die dan summier. Mooie luxe huizen, deels armoedige optrekjes en veel boerderijen die verder het land in liggen wisselen elkaar af. Soms doken er een paar huizen op die wel heel verschillend zijn, ik zag bv een groot, prachtig huis met waranda en torentjes en met een schitterende tuin vlak naast een vervallen, verveloos geval staan waar de rotzooi bijna huizehoog in de tuin opgestapeld lag. Ik kreeg meteen de gedachte: wie is er nu zo dicht naast wie gaan wonen ;)


We reden langs kleine dorpjes, vaak niet meer dan gehuchten waar dan overal wel minstens 2 grote bedrijven in akkerbouwmachines waren, er zal daar dus ongetwijfeld een markt voor zijn en veel, heel veel kerken. (nouja kerkjes) Af en toe reden we langs een "cattle ranch" waar de koeien hun kalfjes nog mogen zogen en (in mijn ogen) in de wildernis grazen, enorm uitgestrekte vlaktes met kleine bosjes geel geworden gras en vooral veel lage groen/blauwe bosjes. Ook relatief veel paarden, al dan niet in omheinde velden, ik vraag me af of de paarden die ik in de stukken 'natuur' zag wild of ten minste half-wild zijn dat moet haast toch wel of zouden ze zo geciviliseerd zijn dat ze niet helemaal zonder mensen kunnen.


We hadden gedacht ergens bij Ontario net over de grens in Oregon te overnachten maar de kampground's die we tegen kwamen zagen er zo achenebbish uit dat we besloten om maar door te rijden. Langzaam aan kwamen de bergen, die we eerst heel in de verte zagen, dichterbij en veranderde ook het langdschap, we reden weer in de 'natuur', de weg werd wat kronkeliger en we reden langs de Malheur rivier die soms smal en snelstromend was dan weer breder en trager. Met de bergen kwam ook de bergweg zodat we weer eens een stuk slinger de slang reden, een afwisseling met de veelal lange rechte wegen van de afgelopen dag. Na een laatste stuk kaarsrechte weg kwamen we uiteindelijk in Burns (what's in a name;) ) waar we eerst zijn gaan eten in het 'Ye old Castle', een prachtige naam maar de buitenkant zag er niet uit, binnen was het echter gezellig en het eten was uit de kunst, vooral de kip met zoet zure saus smaakte heerlijk, we zijn niet al te lang blijven plakken we moesten nog iets vinden voor de nacht.


Geen goede kampground en de lange reis waren een goede reden om weer eens in een hotel te slapen, dit maal het Best Western hotel in Burns. We hadden geluk de manager wilde blijkbaar graag het hotel vol hebben en bood ons de 2de kamer aan tegen de halve prijs, snel zochten we het e.e.a. bij elkaar (geen kostbaarheden zoals laptop en camera's achter laten natuurlijk) en even later zaten we redelijk uitgeteld op onze bedden. We dronken nog wat en checkte het nieuws en toen we zagen dat Nederland er nog steeds was zijn we gaan slapen.
Morgen weer een nieuwe (reis)dag, groeten en tot schrijfs
Paula