Yellowstone NP dag 3   Bear-day deel 1

 

Deze ochtend was Daniel vroeg op om ons te vertellen dat hij deze nacht het niet kon laten om wat onderzoek op het internet te doen naar de beren in Yellowstone. Hij kon het eigenlijk niet hebben dat we geen beren hebben gezien (net als wij allemaal) Hij kwam oa. terecht op de site yellowstone.net waar hij de verhalen heeft gelezen van ene Bart. Een Nederlander die toevallig ook deze dagen in yellowstone is en gisteren (en de afgelopen dagen) veel beren heeft gezien. (en gefotografeerd) Ook gaf deze Bart duidelijke informatie waar de beren zich het meest ophielden. Deze verhalen deden ons besluiten om nog een dag langer in Yellowstone NP te blijven om maar eens op beren 'jacht' te gaan. Dus Daniel en ik snel naar de receptie van de KOA om er nog een nacht aan te plakken terwijl paps en mams alles klaar maakte voor vertrek. Snel de huurauto in (ja hij is nog steeds heerlijk groot) en weer vlug op pad. Onderweg naar het park nog even gestopt bij de auto verhuurder om te melden dat we de auto iets langer wilde houden. (tot 18:30 uur) Bij de ingang van het park was het vandaag verdacht druk. er stond een enorme camper bij de ingang die naar later bleek vastgelopen was onder het dak. (OEPS, dat is zonde) we konden via de express baan er toch snel doorheen om zo snel mogelijk (max. 45mph wel te verstaan) richting het noorden te gaan. Er zou namelijk een grizzly moeder met twee cups (jonkies) zich ophouden bij 'Swan lake flats' (tussen Norris Geyser basin en Mammoth hot springs) en helemaal in het noordoosten tussen Tower-Roosevelt en Tower fall zou een zwarte beer met twee cups rond lopen.(Rosie genaamd) Helaas ging het vandaag niet zo snel als we gewild hadden. We kwamen in de gebruikelijke Bizon-jam terecht, maar vandaag duurde hij (natuurlijk) wel wat langer. Er stond een flinke file van auto's. Eenmaal bij de 'probleemplek' aangekomen bleek het om een fikse groep bizons te gaan die met zijn alle rustig over de weg wandelde. We wilde vandaag opschieten, maar we blijven te gast bij de dieren, dus echt erg was het natuurlijk niet. Tijdens het wachten kwam er nog een ongeduldige EIKEL in een busje iedereen voorbij om telkens als er een tegenliggen langs de bizons kon weer snel in te voegen. zelfs ging hij tussen de bizons door naar voren. Wat een mafkees zeg. Maarja zelfs in het land van de zeer beleefde automobilisten zitten er enkele rotte appels tussen. Helaas maar onvermijdelijk. De andere automobilisten probeerde hem de weg nog te versperren, maar uiteindelijk wilde de meesten hun auto niet op het spel zetten, want hij drukte gewoon door. Na dit akkefietje konden we weer verder. en zijn toen direct door gereden naar Swan Lake Flats. Daar aangekomen stonden er al een heleboel 'spotters' met enorme telelenzen de vlakte over te speuren richting het bos. Ik ben nog even naar ze toegelopen om te vragen of er al wat te zien was. Helaas voor ons bleek de Grizzly met haar cups net 45 minuten gelden terug het bos in gegaan te zijn en waren de spotters ook langzaam aan het inpakken. We hebben nog even staan te kijken m.b.v. onze bescheiden 300mm telelens, maar zonder verrekijker blijft het lastig. Dus maar weer verder naar de tweede plek Tower fall. Onderweg zijn we bij de winkels van Mammoth hot springs gestopt en hebben we een twee mooie Nikkon verrekijkers gekocht (die zijn hier echt spotgoedkoop). Zo nu zijn we er echt klaar voor. Nog even vlug wat fast food naar binnen gewerkt en daarna weer de auto in. Op naar de zwarte beren bij Tower fall. Via de noordelijke weg gereden (is overigens ook een erg mooie route door het achterland van Yellowstone NP) kwamen we aan bij een plek (tussen Tower-roosevelt en Tower fall) waar een hele rij auto's met spotters aan beide kanten van de weg stonden. Het stond aardig vol en we konden de auto er niet kwijt, dus zijn we langzaam door gereden naar Tower fall. Het bleek dat ook hier de beren net weer over de heuvel waren gegaan. dus dat was weer jammer. Bij  Tower fall zijn Daniel en paps en mams even in de winkel snel wat souveniers gaan bekijken (en kopen), maar toen weer snel terug richting de spotters die er nog steeds stonden. er was nu nog net een plekje vrij achteraan de rij. Snel een stukje doorgereden en omgekeerd. Bij de plek aan gekomen hebben we de auto neer gepland en besloten we om maar eens een uurtje of wat hier te wachten in de hoop dat er nog wat te beleven zou zijn. We hoorden dat we niet de enige Nederlanders waren Schuin aan de overkant stonden een man en een vrouw met een licht Nederlands accent te praten met de andere (lokale) spotters. (we hoorde ze ook in het Nederlands met elkaar praten, dus toen wisten we het zeker)

 

We zaten nog geen tien minuten rustig bij de auto toen er nog een auto aan kwam rijden die zich in het net vrij gekomen plekje manouvreerde. Er stapte een man en een vrouw uit die met hun camera en telelens richting de andere liepen. Ik zag ze wijzen en hoorde ze zeggen dat er iets verderop een beer gezien was. Plots werd iedereen actief en ook wij sprongen uit de wagen met onze fotocamera en videocamera in de hand. Zou het dan toch gebeuren. Snel liepen we achter de man aan gevolgd door de rest van de groep spotters. Ongeveer honderd meter verderop werden we gemaand te blijven staan door een ranger die zo'n 75 meter verderop op de weg stond en daar de mensen en het verkeer tegenhield. Plosteling zagen we waarom. Tussen ons en de ranger in kwam een zware beer de weg op lopen met achter haar aan twee cups. WHAAAAAAAUUUUUUWWW. TE GEK. Ik begon natuurlijk direct te filmen en Daniel begon foto's te schieten. We zagen onze eerste Wilde beer.

 

In de foto's zie je rechts een auto staan die wat verderop stil stond. Dat vond de professionele spotter die naast ons stond niet leuk. Hij riep vriendelijk dat die auto achteruit moest. Toen dat niet gebeurde  werd hij wat onvriendelijker: GET THAT FUCKING CAR OFF THE ROAD, THERE ARE 20 PEOPLE HERE TRYING TO TAKE A PICTURE !! Helaas voor ons begrepen we toen dat de auto daar moest blijven stil staan van de ranger. Ondertussen liep de beer rustig door en ging rechts de heuvel op. Toen de beren een stukje de heuvel opwaren konden de auto's langzaam doorrijden en kwam de ranger naar ons toe. Hij bedankte ons voor de manier waarop we daar stonden en netjes afstand hielden. Hij veronschuldigde zich ook voor de auto die hij daar had laten stil staan. Ondertussen stond de Nederlandse man ook naast ons foto's te maken en natuurlijk raak je dan aan de praat. We vertelde dat we voor het eerst naar beren kwamen kijken en dat we door het verhaal van ene Bart besloten hadden om nog een dag te blijven. Het antwoord van die meneer was: Leuk,... dat ben ik. Ik ben Bart en heb die verhalen gepost. Toen stonden we wel even gek te kijken. Wat een toeval zeg. Natuurlijk was hiermee helemaal het ijs gebroken en tussen het foto's maken door bleven we over de beren praten. Bart vertelde oa. dat de moeder beer Rosie genoemd werd, zo'n 11 jaar oud is en dat ze hier haar leefomgeving had. Ook de ranger (John was zijn naam) was heel aardig en relaxed. hij maakte constant grapjes en bleef ons maar bedanken voor het goed luisteren naar zijn aanwijzingen. Toen ontstond er opeens wat onrust. Er kwamen over de heuvel twee mannetjes beren aan gelopen. Deze mannetjes waren altijd samen (wat ook al bijzonder is omdat mannetjes normaal alleen blijven) Direct werden de cups door de moeder een hoge boom in gestuurd.

De foto's zijn helaas niet altijd goed scherp, maar je moet ver inzoomen en heel snel reageren, het gebeurde allemaal heel snel. De eerste beer (een bruin gekleurde Zwarte beer) werd door Rosie direct weg gejaagt en verdween weer over de heuvel. De tweede beer (een zwart gekleurde zwarte beer) was niet zo snel geintimiteerd en bleef in de buurt. Deze beer wilde natuurlijk de cups doden zodat Rosie weer zou willen paren. Daar dacht Rosie anders over en bleef onder de boom staan. Direct waarschuwde de ranger dat we extra voorzichtig moesten zijn en dat we er rekening mee moesten houden dat we misschien verder weg moesten of zelfs terug naar de auto's moesten als de situatie verder escaleerde, omdat de beren nu natuurlijk een stuk agressiever zijn. Ook gaf hij aan dat we getuigen waren van een unieke gebeurtenis. En die zelden zomaar gezien wordt. Ook Bart en de andere spotters waren zeer opgewonden hierdoor. En wij des te meer. Toen het mannetje te dichtbij kwam joeg Rosie hem weg.

 

Maar ver ging het mannetje niet. Hij bleef in de buurt en kwam het iets later gewoon nog eens proberen. Hij wist niet van opgeven, wat een taaie gast die beer. Maar ook nu vond Rosie het maar niets en ging ze tussen de boom en de belager in staan. Dus droop het mannetje maar weer af wat verder terug de heuvel op.

 

Maar weer ging het mannetje er niet vandoor en bleef rondhangen. Hij kwam na wat gescharrel weer naar beneden voor nog een poging. Hij voelde zich waarschijnlijk deze keer dapper want nu kwam hij erg dichtbij. Nu vond Rosie het echt genoeg. Opeens rende ze supersnel naar het mannetje en viel ze hem keihard aan. Het was duidelijk dat ze het nu echt zat was. Ze beet hem en haalde met haar klauw uit naar hem.

 

Dat heeft hij geweten. Het mannetje had een wond aan zijn schouder en die hint begreep hij. Hij droop nu echt langzaam af.

 

Zie "Yellowstone NP dag 3 Bear-day deel 2" voor het vervolg van deze spectaculaire dag.

 

FILMPJE "Rosie die haar kleintjes verdedigd" (1.06 min, 36MB in Mpeg2 formaat)

(klik met je rechtermuisknop op de link en kies: opslaan als)