Yellowstone NP dag 3   Bear-day deel 2

 

Het mannetje ging langzaam de heuvel af om er met zijn staart tussen de benen vandoor te gaan. (bij wijze van spreken dan) Rosie had de strijd overduidelijk gewonnen. Het mannetje stak de weg over om links ervan het bos in te verdwijnen.

 

Ondertussen had de ranger enkele collega's opgeroepen, die natuurlijk even kwamen kijken om alles te horen over dit spectakel. Omdat de rust even was weer gekeerd greep de ranger dit moment weer aan om ons nogmaals zeer te bedanken voor onze perfecte medewerking. Hij zei: "We want to give you all a medal, but we lost them". (de grappemaker) Ook bleef hij om de zoveel tijd de nieuw aangekomen mensen een update van de situatie geven. Echt een top gozer die ranger. Zelf maakte we van dit moment van rust even gebruik om dit alles even door te spreken met Bart en Monique (zijn vrouw) Het werd een echt gezellig gesprek met hun en de andere spotters. Of we ze al jaren kennen.

Omdat ik de enige was die het 'gevecht' redelijk op film had staan wilde de collega ranger mijn beelden graag even zien, want zij werkte hier al een aantal jaren, maar had dit zelf ook nog nooit gezien. Dus liet ik natuurlijk graag deze beelden even zien.

Ze vonden de situatie zo bijzonder (en de beelden waarschijnlijk goed genoeg) dat ze vroegen of ze een kopie van de film konden krijgen. Nou dat kan geregeld worden. De ranger schreef het adres van hun rangerstation op met de locatie waar we precies stonden. Die krijgen dus een kopie van de beelden van ons als we weer terug zijn in Nederland. Natuurlijk hebben we direct ook adressen uitgewisseld met Bart en Monique zodat die ook een kopie kunnen krijgen van onze film en foto's en zodat wij kopieen van de foto's van Bart krijgen (echt toppie) (Helaas bleek onze DV-poort van de videocamera kapot te zijn dus die moet in Nederland eerst gerepareerd worden, maar dan zal ik een stukje van het 'gevecht' hier op de site zetten)

Ondertussen ging Rosie (die ook weer tot rust was gekomen) verder waar ze voor het voorval gebleven was. Haar cups zaten veilig in de boom dus kon ze de tijd nemen om eten te zoeken.

 

 

 

Rosie kwam tijdens het eten steeds dichterbij bij ons en we moesten een paar keer achteruit om een veilige afstand tussen ons en Rosie te houden. Ondertussen werd het steeds drukker en drukker. Er stond op een gegeven moment een complete file achter de plek waar we stonden en er kwamen ook steeds meer mensen kijken. (maar die waren mooi te laat voor het echte spectakel) Op dat moment kwam ook de 'Echte' ranger (de andere zijn eigenlijk Deputy-rangers) aanrijden om het allemaal zelf eens te komen bekijken. Zij ging zelf ook direct het mannetje (die ondertussen verderop bij de weg te dicht in de buurt bleef) proberen 'weg te jagen' voor onze veiligheid en die van de cups van Rosie.

Na ongeveer anderhalf uur vond Rosie het genoeg en werd het tijd om haar cups uit de boom te halen. Ze liep naar de boom en klopte er een paar keer op om aan haar cups aan te geven dat ze naar beneden moesten komen. Helaas voor Rosie hadden ze geen zin (of waren ze nog erg bang) dus moest Rosie zelf actie ondernemen. Ze klom de boom in om helemaal bovenin haar cups te gaan halen. Ook dit is redelijk uniek want de rest van de groep spotters werden weer helemaal opgewonden. En wij ook natuurlijk. Wat een prachtig gezicht om zo'n grote beer helemaal tot in de top te zien gaan. We hoorden de takken gewoon kraken. Boven aangekomen werden de cups gesommeerd om naar beneden te komen en ze volgden moeder dan ook direct.

Beneden aangekomen gingen ze verderop uit het zicht liggen (waarschijnlijk om te zogen) Dat was zo ongeveer het einde van het spectakel. We besloten om terug naar de auto te gaan om wat te drinken. Bart en Monique vonden dat ook een erg goed plan want we stonden er al een tijd. Bij de auto hebben we nog een tijdje nagepraat over van alles en nog wat, Daar merkte een grappige amerikaan nog op dat onze auto wel heel geel was. lijkt wel een schoolbus, die gebruik je zeker om de meisjes te lokken, haha. Maar langzaam aan werd het tijd voor ons om weer terug te gaan richting campground (we moesten de auto wel op tijd inleveren natuurlijk)

 

Onderweg terug vielen we nog een paar keer met onze neus in de boter. We zagen iets verderop Rosie lopen met haar cups en daar stond die amerikaan weer in de file om nog even terug te rijden naar de plek van de ontmoeting met Rosie. Hij lacht naar ons en riep: He, Get that yellow schoolbus of the road, You are blocking the road man!! En hij lachte hartelijk. (Die amerikanen hebben echt humor. Zo gezellig) Weer iets verder zagen we nog net een andere moederbeer met twee cups het bos in verdwijnen. (net te laat voor een foto, jammer) Ook zagen we apart van elkaar nog twee andere beren. (Wauw, wat een dag, 10 beren totaal)

Bij de afslag naar de Petrified Tree stond tegen onze verwachting in plots een Moose (Eland) te grazen. Te gek ook die hadden we nog niet gezien. Snel wat foto's gemaakt natuurlijk.

Hierna zijn we nog even gestopt bij Swan Lake Flats om te kijken of we de Grizzly moeder met cups nog te zien kregen, maar helaas dat was te veel van het goede. Dus na even gestaan te hebben moesten we echt snel terug anders zouden we te laat komen om de auto in te leveren. (dat inleveren is overigens perfect geregeld. We mochten de auto gewoon bij de campground parkeren en de eigenaar zou hem na 18:30 uur dan wel ophalen. Wat een service)

In de camper hebben we de rest van de avond de dag wel honderd keer doorgenomen. Wat een dag zeg. Achteraf echt een super idee om nog een dag te blijven. Morgen is het toch echt tijd om Yellowstone NP te verlaten. We moeten weer door. richting de Westkust. Maar vergeten zullen we deze dag nooit meer.

 

 

Voor nu de groeten van ons en van Rosie :) en tot morgen.

Alex