De dag van de grote oversteek

 

Dat viel toch weer even tegen: de 'wake-up-call' om 5:45 uur in de ochtend. Maar gelukkig bedacht ik mij direct dat we op vakantie gingen, dus dat maakte veel goed. Natuurlijk heb je er dan gelijk weer zin in. Na de gebruikelijke dingen (wasje, plasje, aankleden) snel naar beneden om te ontbijten. Daniel en ik hadden alleen geen flauw idee waar de ontbijtzaal was, maar Kimberly kwam ons gelukkig de wegwijzen (wauw, helemaal naar boven op de 4de verdieping, dus dan weten jullie dat ook gelijk te vinden). Na het ontbijt (ik heb niet meer op dan 1 sneetje brood en vooral koffie op) zijn we de koffers en andere spullen gaan halen. Je moet ons eens zien lopen bepakt en bezakt over schiphol.  Even inchecken (zie foto)

en dan door de douane.Bij de douane moesten we dan toch afscheid nemen van Saskia, Rene en Kimberly. Door de douane en snel nog even zwaaien naar de uitzwaaiers en dan natuurlijk eerst tax-free shoppen voor de noodzakelijke luchtjes en rookwaar. Na een laatste mogelijkheid voor ons om te roken en iets te drinken (bij de Holland casino bar) gingen we richting gate D16 waar ons vliegtuig voor de trip naar London al klaar stond. Een Airbus A320 van British Airways. Het toestel vertrok zoals gepland om 09:50 uur. De vlucht naar London Heathrow was zoals verwacht niet meer dan opstijgen - snackje eten - landen. Alles is rustig verlopen alleen het taxien naar die verre startbaan bij schiphol duurt bijna nog langer dan het vliegen zelf (nauw ja, bijna dan). We landden op London Heathrow om direct door te gaan naar het echte werk. Maar eerst moesten we natuurlijk wel van Terminal 4 naar terminal 1. Incl. de extra controles duurt dat ook nog enige tijd, maar we waren toch nog ruim op tijd voor de Jumbojet die ons in LA moest gaan brengen.

 

Bij het vertrek van 'onze' Boeing 747-400 (zie foto) was er bijna nog stress want er werd omgeroepen dat een deel van de baggage vast zat in het baggage afhandelingssysteem.

De piloot besloot er niet op te wachten (de baggage zou nagestuurd worden). Wij direct denken dat onze baggage daar natuurlijk ook bij zou zijn want das weer typisch iets voor ons. Na enkele minuten werd er gelukkig alsnog gemeld dat de baggage weer vrij was en alsnog in het toestel gezet werd, dus wij waren natuurlijk direct weer op en top blij. De oversteek kon dan toch echt gaan beginnen (van ons dan). Ik type dit stukje dan ook op zo'n 10Km hoogte vliegend boven Godthab in Groenland. O nee, we zijn er al weer voorbij. Maarja het gaat ook zo snel. Helaas zaten we in het middengedeelte dus uitzicht was er alleen als we achterin het toestel (bij de toiletten) bij het raampje erbij konden (was erg populair). We hebben toch nog wat mooie videobeelden gemaakt onderweg.

 

Ik zal vanavond in het hotel weer verder gaan.

We hadden eigenlijk ook het plan om zodra we ten hoogte van Las Vegas waren om daar nog wat beelden te schieten van Vegas en de Grand Canyon. Helaas, dat ging niet door omdat we ten hoogte van Las Vegas in matige turbulentie terecht kwamen die toch zeker nog een 1,5 uur aanhield. Oftewel kwamen we in Los Angeles aan op een manier die James Bond zou omschrijven als: Shaken - Not Stirred, zonder de gewilde beelden.

 

In LA aangekomen moesten we eerst langs de "department of homeland security" via de US customs & border protection. We hadden naar aanleiding van alle horrorverhalen die we hoorden over het zeer strenge gebeuren daar nog alleen de hoop dat we naar binnen mochten.

Ik wil dan ook graag hier alle horrorverhalen naar het rijk der fabelen verbannen. We werden heel aardig geholpen door een man die volgens ons echt het stereotype van de amerikaanse politieman was. Zeer waarschijnlijk maakte het wel degelijk uit dat we onszelf natuurlijk als een familie presenteerde, want we waren er zo doorheen. Natuurlijk wel eerst de tegenwoordig verplichte vingerafdrukken (alleen de beide wijsvingers) en foto. Anders ging het met een man die al enige tijd voor ons in de rij stond en dus ook al een tijdje bezig was met een andere "department of homeland security" medewerker voordat wij zelf geholpen werden. Toen wij klaar waren en richting de koffers gingen stond die man er nog steeds. Hoe het afgelopen is weet ik natuurlijk niet want wij moesten door. De koffers waren ondertussen al naast de baggageband gezet door enkele heel snel heen en weer rennende luchthavenmedewerkers, dus die konden zo meegepakt worden. Na een laatste controle bij de eigenlijke US customs waarbij ze niet eens een echte controle uitvoerde stonden we na 200 meter lopen ineens buiten midden in Los Angeles.

Snel een peuk roken na die lange rookloze reis en natuurlijk even naar huis bellen om aan Saskia , Rene en Kimberly te laten weten dat we goed overgekomen waren. (zie foto) We vonden de standplaads van de shuttlebus naar het Four Points hotel al snel, alleen was het even wachten tot er weer een busje kwam. Ik heb in alle haast nog geen fotos van het hotel maar die komen de komende dagen nog wel. We hebben na het in-checken in het hotel snel de spullen op de kamer gezet om daarna snel naar het restaurant te gaan want we hadden allemaal trek. Daar hebben we dan ook direct de amerikaanse stijl persoonlijk leren kennen. We werden naar een tafeltje begeleid en kregen een eigen ober toegewezen. Deze deed ook goed zijn best om ons zo tevredenlijk mogelijk te laten zijn en blijven, dus die had dan ook onze tweede fooi in amerika verdient. (de eerste fooi was voor de bestuurder van de shuttlebus, want ook die deed zijn best voor ons (koffers aanpakken-inladen-uitladen). Nu zit ik op de kamer om dit verhaal af te typen en ga nu snel naar bed. Het is hier nu 21:00uur (in NL dus 06:00uur) en ik ben na zo'n dag echt kapot. Dus de groeten en tot de volgende dag.

Alex.